daan-leest-g

 

zie De verteller heet Fender. Fender? Ja, hij is vernoemd naar een wereldberoemd gitaarmerk. Zijn vader was gitarist in een rockband en een onvoorwaardelijk fan van Elvis Presley, die volgens hem nog steeds leeft. Fender deelt die obsessie en zoekt voortdurend naar nog meer bewijzen. Elvis is niet dood! Zijn andere passie is film. Hij runt tegen beter weten in een videotheek, die nog nauwelijks klandizie heeft. Wie huurt er nog een dvd? Fender leidt een saai en somber leven.

Zijn ex heeft hem verlaten en onlangs overleed zijn vader. Met zijn enige echte vriend, de cynische Philip drinkt hij regelmatig een kopje koffie. Ze zwijgen en filosoferen wat, gaan soms samen naar de film, drinken een biertje en dat is het. Zijn leven krijgt een onverwachte wending als hij de bloedmooie Lisa ontmoet.

Als ik de deur open, staat ze er. Het meisje met het rode haar. Al twee keer heb ik haar gezien. De laatste keer was in een ander café dan dit. Ze zei dat ik toen gelijk had, en ik vroeg waarom. (…) Ik moest lachen. Zij ook. Ik wilde haar, toen al. Ik vroeg of ze iets wilde drinken, maar haar telefoon ging.”

Dit is het begin van een onmogelijke liefde. De schrijver Matthijs Kleyn (1979) debuteerde in 2011 met Vita, dat enthousiast werd ontvangen. Matthijs van Nieuwkerk: muzikaal, razendknap, hartverscheurend. Paul de Leeuw: Na het lezen heb je het gevoel dat je er twee vrienden bij hebt. Een in je hart, een in je ziel. Kleyn is onder meer televisiemaker, “Jakhals” en presentator van het programma Veronica Film.

Over Ik zie je (Meulenhoff paperback, 288 blz. € 18,99) schreef ik al in mijn vorige column dat deze aangrijpende roman een bestseller en zelfs een klassieker zou kunnen worden. Ik was nog maar een aantal hoofdstukken onderweg, maar werd meegesleurd door de heldere en realistische stijl. Het verhaal is een weerslag van onze tijd, het onstuimige leven van dertigers in Amsterdam. Spuiten en slikken. Seks, drugs and rock and roll. De personen en hun dialogen zijn waarachtig en ongekunsteld.

Fender en Lisa zijn absolute uitersten. Zij zoekt bij hem rust en hij voelt zich aangetrokken tot haar wilde leventje. Dat botst en leidt tot misverstanden. Lisa blijft soms dagen weg, laat niets van zich horen en duikt opeens weer op. Ze is eigenlijk actrice, maar is niet verder gekomen dan een reclamespotje. Fender slijt de dagen in zijn “bijna-dood-videotheek”. Vrijwel geen bezoekers. Hij kijkt films, sommige al voor de zoveelste keer. Hij weet er echt alles van en kan daarover hartstochtelijk vertellen.

Hun liefde is puur en stormachtig. Hoe sterk kan die zijn als de ander steeds probeert te vluchten? Het is een overdonderd en intens verhaal over een generatie die voor mij toch wel wat veraf lijkt. Kleyn overtuigt en langzamerhand dringt het tot je door dat onvoorwaardelijke liefde van alle tijden is, maar dat de omstandigheden verschillen.

“Ik verdring het beeld van mijn vader en zijn preken over goede muziek. Ik wil naast hem zitten en hem aanhoren, zeggen dat hij moet praten, dat ik nog veel van hem te leren heb. Over muziek en over het leven. Ik wil hem vertellen over Lisa en dat ik vermoed dat zij het is, die ene die ik nooit zal laten gaan.”

Fender en Lisa werden bladzijde na bladzijde mensen van vlees en bloed. Ik werd deelgenoot van hun leven op een manier die alleen de literatuur vermag. Dit boek (met een zeer verrassend slot) verdient de Libris Literatuurprijs 2017, maar eerst en vooral de belangstelling van heel veel lezers. 































































































































Archief Daan Leest

Lees hier alle vorige edities.

Adres

Parkstraat 38
1791 CB  Den Burg - Texel
Tel. (0222) 312 495
info@nautaboek.nl

Openingstijden

Ma t/m vr
9.00 -18.00 uur
Za 9.00 - 17.00 uur