daan-leest-g

 

Melancholie  Het boek is uit. Hoe kan ik zonder overdrijven duidelijk maken, dat het één van de meest indrukkende boeken is die ik ooit heb gelezen. Grootse literatuur die schrijnt, verplettert en je verbijsterd achterlaat. Meegesleurd in een labyrint van verhalen en personages die rond het leven van de Bulgaarse schrijver Georgi Gosodinov en zijn familie zijn gebouwd. Mythologie verweven met het grauwe dagelijks leven in een Oost-Europees land tijdens de zeventiger jaren.

De dag nadat ik de laatste bladzijde van De wetten van de melancholie (Ambo|Anthos, gebonden 315 blz. € 21,99) omsloeg, ben ik opnieuw begonnen. Kan me niet herinneren dat me dit ooit eerder is overkomen. Terug in die wereld van weemoed en verlangen, van communisme en bureaucratie, mythologie en de ongebreidelde fantasie van deze auteur, die zonder twijfel met dit boek voor altijd zijn naam heeft gevestigd. Gosodinov voert je als lezer door het duistere labyrint van de Minotaurus, half mens en half stier en door het doolhof van zijn eigen leven.

Filosofie, wetenschap en kunst kom je onderweg tegen. Verwarrend en uitdagend. De schrijver ziet overeenkomsten tussen literatuur en kwantummechanica. "Het bestaat pas als het wordt waargenomen." De verteller reist in zijn hoofd door de tijd, wisselt van geboortedata en is zowel deelnemer als getuige van de roerige geschiedenis van de twintigste eeuw.

"Ik ben geboren aan het einde van augustus 1913 als een menselijk wezen van het mannelijk geslacht. (...) Ik ben twee uur voor zonsondergang geboren als fruitvlieg. Ik zal vanavond na zonsondergang sterven. (...) Ik ben geboren op 1 januari 1968 als een menselijk wezen van het mannelijk geslacht(...) Ik ben altijd geboren geweest..."

Dit is een citaat uit de proloog die meteen duidelijk maakt dat je iets bijzonders onder ogen hebt. Voor de lezers van "waargebeurde verhalen" vermoedelijk een reden om meteen af te haken. De hoofdpersoon is slachtoffer, waarnemer en regisseur van kleine en grote gebeurtenissen. Hoewel taalgebruik, steil en omstandigheden geheel verschillend zijn, staat dit boek hoog in mijn favorietenlijstje, dat wordt aangevoerd door Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel Garcia Marquez.

De wetten van de melancholie is vooral een roman over empathie en het verliezen daarvan. Eenzaamheid en vergankelijkheid. Zoals gebruikelijk plaatste de uitgever op het omslag de nodige aanbevelingen en quotes van belangrijke internationale kranten en magazines. Herman Koch: "Dit is zo'n bijzonder boek dat je iedereen in de hand zou willen drukken: Even niets vragen, gewoon lezen." Opmerkelijk en verrassend omdat dit boek weinig gemeen heeft met zijn literaire werk.

"En toen greep de tovenaar mijn petje van mijn hoofd, stak zijn vinger erdoor en maakte – kijk – zo'n gat. Ik begon te huilen, want hoe kon ik nu thuiskomen met een kapotte pet? Hij lachte, blies weer over de pet en, wonder boven wonder, de pet werd weer heel. Een groot tovenaar. 'Dat was toch een goochelaar opa?' hoor ik mezelf vragen. 'Toen waren het nog tovenaars', zegt mijn opa. 'Pas later werden het goochelaars."
                                                                                           *

De afgelopen twee vakantieweken heb ik nog een aantal boeken gelezen die ik graag van harte aanbeveel: MOUSSA of de dood van een Arabier door Kamel Daoud, Val door Roderik Six, De H is van havik door Helen MacDonald en ik werd aangenaam verrast door de dundrukeditie Na de sterren met een selectie van de beste verhalen van Marga Minco.






 

 


 

 

  

Archief Daan Leest

Lees hier alle vorige edities.

Adres

Parkstraat 38
1791 CB  Den Burg - Texel
Tel. (0222) 312 495
info@nautaboek.nl

Openingstijden

Ma t/m vr
9.00 -18.00 uur
Za 9.00 - 17.00 uur