daan-leest-g

 

Dros-planeetDe Maand van het Spannende Boek, de Detective- en Thrillergids 2015 van Vrij Nederland met 596 (!) recensies, de VN-Thriller van het Jaar, slechts acht thrillers met vijf sterren Je kunt er niet omheen. Wat vind ik van die beoordelingen? Er is zelfs een boek bij met geen enkele ster. Daar deugt dus helemaal niets van. Welke criteria hanteert men?

“De eerste en absolute voorwaarde voor de VN-thriller van het jaar is dat hij bloedstollend spannend moet zijn.” De dames van Nauta Boek zijn het absoluut eens met de uitverkiezing van Het meisje in de trein door Paula Hawkins ( A.W.Bruna, paperback 360 blz. € 19,95). Afgaande op alle overige positieve recensies lijkt mij deze onderscheiding terecht.

Bloedstollend spannend alleen is niet genoeg. De jury heeft nog veel meer eisen: een eigen schrijfstijl, een eigen perspectief, ideale balans tussen actie en denkwerk, er moet ook iets nieuws worden gezegd over ons, over de wereld waarin wij lezers leven, het boek is geen wereld op zich, maar reflecteert, hoe impliciet ook, op de buitenwereld, de ideale VN-thriller snijdt morele, culturele of maatschappelijke thema’s aan of laat zien dat die bestaan en die kijkt naar buiten, die laat je even niet los.

Nou, dat is nogal al wat! Een jury oordeelt anders dan de gemiddelde lezer. Als je intens wordt geboeid door een boek, spelen die eisen natuurlijk niet door je hoofd. Je geeft je over. Achteraf trek je jouw conclusie en onderschrijf je al dan niet de mening van de jury of de recensent. Over smaak valt niet te twisten? We doen niet anders. Vanuit gevoel en/of met kennis van zaken.

Leesplezier staat voor mij voorop. Schrijvers die opvallen door hun persoonlijke stijl en verrassend taalgebruik geven mij nog meer leesplezier. Voor dergelijke schrijvers heb ik bewondering en respect. Dat geldt zonder meer voor Nico Dros die met zijn roman Oorlogsparadijs landelijke bekendheid verwierf. De collega in het boekhandelaarspendel in DWDD zei destijds dat De aanslag van Harry Mulisch door het boek van Nico Dros kan worden vervangen op de (verplichte) literatuurlijsten. Dat zegt genoeg.

Inmiddels ligt zijn nieuwste boek in de winkels, de verhalenbundel Langzaam afbouwen op deze planeet (Van Oorschot, paperback 185 blz. € 16,50). Verhalenbundels zijn jammer genoeg zelden bestsellers. Dat heeft meestal niets met de kwaliteit van de verhalen te maken. Het merendeel van de lezers houdt er domweg niet van. Als je vraagt waarom is meestal het antwoord: “Nou ja, ik lees liever een heel boek.” Ik houd er wel van.

Deze bundel bevat acht warmbloedige en spannende verhalen, waarvan er twee op Texel zijn gesitueerd: een bitter liefdesdrama spelend in de zeventiende eeuw en een persoonlijk verhaal rond Ouwe Sunderklaas. Het titelverhaal, Langzaam afbouwen op deze planeet is een kleine roman op zich. Max is terminaal heeft zelf tijd en plaats bepaald voor zijn euthanasie. Vanuit het Midden-Oosten dreigt een nucleaire wereldoorlog en men vreest voor een catastrofe, het einde van alles. Beklemmend en met zwarte humor.

Mijn favoriete verhalen zijn Going native, dat zich afspeelt in Indonesië en Doorwaakte nacht waarin Dros onmiskenbaar zijn “Tessels eigen” onderhuids in de tekst verweeft.

“Hoewel het mijn liefhebberij niet was zwierde ik met een aantal over de vloer in een poging mijzelf te vergeten.(…) Toch wilde ik niet zomaar opgeven. Ik hoorde bij de laatste groep die rond vijven in de nacht met duw- en trek werk door het personeel uit het etablissement werd verdreven. Druipstaartend liep ik in mijn eentje over het plein.”









Archief Daan Leest

Lees hier alle vorige edities.

Adres

Parkstraat 38
1791 CB  Den Burg - Texel
Tel. (0222) 312 495
info@nautaboek.nl

Openingstijden

Ma t/m vr
9.00 -18.00 uur
Za 9.00 - 17.00 uur