daan-leest-g

 

BirkHet boek, dat onderwerp is van deze column heb ik nog maar net uit en het langverwachte derde deel van Bruggenbouwers ligt nu voor me. Meteen beginnen in Tussen rood en zwart? Nee, want ik heb een heel bijzondere thriller onder handen, die zo boeiend is, dat ik daaraan voorrang geef. Veertig dagen zonder schaduw speelt in Centraal Lapland. "Een ijzige poolthriller, even origineel als duister." Daarover de volgende keer meer.

Van Threes Anna las ik destijds de beklemmende roman Het laatste land, spelend op een fictieve eilandengroep, ergens in de Atlantische Oceaan. Het verhaal van een welvarende, moderne samenleving die na een natuurramp van de rest de wereld wordt afgesloten. Realistisch, geloofwaardig en ontroerend.

Ook Birk van Jaap Robben (De Geus, gebonden 240 blz. € 19,95) speelt op een niet bestaand, afgelegen eiland tussen Schotland en Noorwegen. Eén keer in de drie weken wordt het eiland bevoorraad en de enige visser die er woont brengt zijn vangst naar de afslag in Tramsund, een haven die niet bekend bleek bij Google Earth. Dat is niet van belang. Het gaat om Mikael, de hoofdpersoon in Birk.

Hij gaat zwemmen met zijn vader. Zijn gele bal drijft af en Mikael gaat er achteraan. Zijn vader verdrinkt nadat hij zijn zoon heeft gered. Reddingsacties en speurtochten halen niets uit. Birk wordt nooit gevonden. De moeder verwijt haar zoon dit grote verlies en in de loop van tijd dwingt zij hem de rol van de vader in te nemen.

Zij zijn samen met de eenzame visserman Karl de enige bewoners van het eilandje. Er staat nog een vervallen huis, waarvan de bewoonster reeds lang geleden is overleden. Mikael, een dromerige en in zichzelf gekeerde jongen gaat er regelmatig naar toe. Hij zoekt in de achtergebleven spullen naar een cadeautje voor zijn moeder, die dat quasi verrast in ontvangst neemt. De sfeer tussen hen wordt steeds benauwender. Hoe onvoorwaardelijke kan en mag liefde zijn?

Op de omslag van het boek staat een indringende foto van de kop van een meeuw met blauwe(!) ogen. Deze vogel speelt een belangrijke rol in het verhaal. In de slaapkamer van het verlaten huis vindt Mikael een haar nest, midden op het bed. Er ligt slechts één ei in, dat uitkomt. Hij voert de vogels elke dag en lijkt langzamerhand een vertrouwensband met hen op te bouwen.

Merkwaardig vind ik dat de schrijver deze situatie in de herfst plaatst. Ik kan mij niet voorstellen dat het klopt. Blz. 109: "De herfstzon legt een baan licht door de kamer...Ik slik een keer maar dat merkt de meeuw niet...De meeuw gaat verzitten. Ze krijst zachter als iemand die tegen zichzelf praat. Met haar snavel duwt ze tegen eieren onder zich."

Jaap Robben heeft veel gevoel voor drama en hij bouwt de spanning geraffineerd op. Het is zijn eerste roman. Hij geniet bekendheid als dichter, theaterman en schrijver van kinderboeken. Zijn stijl vertoont veel verwantschap met Gerbrand Bakker, de auteur van Boven is het stil.

Mikael kan maar moeilijk aanvaarden dat zijn vader door zijn schuld is verdronken. Hij stuurt hem flessenpost en zelfs in het bad meent hij Birk te zien. "Papa! Hij dook diep in het water van het bad en kwam boven naast het eiland van mijn buik. Ik hielp hem met mijn wijsvinger omhoog en hield het eiland zo stil mogelijk".

Aanrader. Lezen!

Archief Daan Leest

Lees hier alle vorige edities.

Adres

Parkstraat 38
1791 CB  Den Burg - Texel
Tel. (0222) 312 495
info@nautaboek.nl

Openingstijden

Ma t/m vr
9.00 -18.00 uur
Za 9.00 - 17.00 uur