daan-leest-g

 


 Al lezend dwalen mijn gedachten regelmatig af naar aanleiding van de tekst en heb ik soms de merkwaardigste associaties. Dat komt niet omdat het boek mij niet boeit, integendeel, maar de schrijver zet mijn rusteloze geest nog eens extra aan het werk (klinkt gewichtiger dan het is). Gerry van der List, columnist en journalist bij Elsevier, debuteerde in het najaar van 2011 met zijn roman Altijd november (Prometheus, paperback € 17,95). 

 
Het verhaal heeft een sterk autobiografisch gehalte en hij gebruikt bovendien flarden tekst uit zijn columns, waardoor met name de tirades van de hoofdfiguur, Peter van Rijswijk, tegen alles wat mis is in onze samenleving nogal gekunsteld overkomen. Toch klopt het weer wel, omdat het past bij zijn persoonlijkheid. Hij bluft zich met citaten door het leven. Maar waarom dwaalden mijn gedachten tijdens het lezen telkens af? Ik herkende nogal wat opvattingen die dicht bij de mijne liggen of er mee overeenstemmen. Die List is toch een rechtse bal? Nee, een cynicus die heel vaak gelijk krijgt/heeft en diep in zijn hart verdraagzaam en idealistisch is.

 
Onlangs ontmoette ik de weduwe van burgemeester Sprenger, die ik mee mocht maken tijdens mijn raadsperiode in de tachtiger jaren. Ouderen onder u kunnen zich misschien nog herinneren dat ik aanhanger was van de PPR en raadslid voor het Pakt. Mevrouw Sprenger, inmiddels bijna 100 jaar en met ongebroken geest, voegde mij destijds in alle vriendelijkheid toe, dat ik in werkelijkheid veel minder progressief was, dan ik dacht...

Aan deze uitspraak moest ik vaak denken bij het lezen van Altijd november. Mijn loopbaan heeft weinig gemeen met de schrijver en zijn alter ego. Carry vond hem een vervelende, egocentrische zeurpiet en was blij dat ze het uit had. Ik heb wel genoten, want eigenlijk is het heel humoristisch en tragikomisch over onmachtige gevoelens, politieke incorrecte onvrede, midlifecrisis(!) en de zin van het bestaan. Wel veel talent, voldoende ambitie, maar weinig echt doorzettingsvermogen. En met de " vrouwtjes " wilde het ook maar niet echt vlotten. Toch een –voorzichtige- aanrader.

 
Een openingszin, die je direct het boek in sleurt: "Als ik mijn ogen sluit, voel ik nog steeds haar bloed aan mijn vingers plakken." Dat is de ijzersterke binnenkomer van de winnaar van de belangrijkste Braziliaanse literatuurprijs, Edney  Silvestre, met Als ik mijn ogen sluit (Arbeiderspers, paperback € 18,50, verschijnt 19 januari). Je zou verwachten dat het een thriller betreft. Het is een spannend verhaal vanwege de gruwelijke moord op een jonge vrouw, maar het is de vooral de aangrijpende geschiedenis over de corrupte en schijnheilige samenleving in een klein stadje in het binnenland tijdens de zestiger jaren. Joeri Gagerin draait als eerste mens rond de aarde. Een nieuw tijdperk is geboren.

 
De twee jongens die het lijk vinden, besluiten zelf voor speurder te gaan spelen. Zo betreden zij de ingewikkelde wereld van volwassenen, seks, geweld en gaan het "eind van hun onschuld tegemoet ." Een geweldig boek, verrassend en overtuigend. Citaat uit de Braziliaanse pers: " Silvestre rekent in een zeldzame vorm en met groot inzicht af met de Braziliaanse politiek(...), de karakters zijn volkomen geloofwaardig ."

Niets meer aan toe te voegen.

Archief Daan Leest

Lees hier alle vorige edities.

Adres

Parkstraat 38
1791 CB  Den Burg - Texel
Tel. (0222) 312 495
info@nautaboek.nl

Openingstijden

Ma t/m vr
9.00 -18.00 uur
Za 9.00 - 17.00 uur